Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. At, si voluptas esset bonum, desideraret. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus.

Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Duo Reges: constructio interrete. Vulgo enim dicitur: Iucundi acti labores, nec male Euripidesconcludam, si potero, Latine; Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Efficiens dici potest. An quod ita callida est, ut optime possit architectari voluptates?

• Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere.
• Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem;
• Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat?
• Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

At hoc in eo M. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium? Sed fortuna fortis; Quid loquor de nobis, qui ad laudem et ad decus nati, suscepti, instituti sumus? Urgent tamen et nihil remittunt.

Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. An quod ita callida est, ut optime possit architectari voluptates? Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici.

Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem.

Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat? Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem;

Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur; Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus? Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. Non est igitur summum malum dolor.

Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt.

Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; Scripta sane et multa et polita, sed nescio quo pacto auctoritatem oratio non habet. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus?

• Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam.
• Quorum altera prosunt, nocent altera.
• -delector enim, quamquam te non possum, ut ais, corrumpere, delector, inquam, et familia vestra et nomine.
• Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi?

Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur.

Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Res tota, Torquate, non doctorum hominum, velle post mortem epulis celebrari memoriam sui nominis. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Facete M. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Ita est quoddam commune officium sapientis et insipientis, ex quo efficitur versari in iis, quae media dicamus. Primum divisit ineleganter; Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Tanti autem aderant vesicae et torminum morbi, ut nihil ad eorum magnitudinem posset accedere.

Nam quid possumus facere melius? Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Quae duo sunt, unum facit. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don. At enim sequor utilitatem. Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis? Primum quid tu dicis breve?

• Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum?
• Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant.

Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Erit enim mecum, si tecum erit. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria.

Duo Reges: constructio interrete.

Praeteritis, inquit, gaudeo. Cave putes quicquam esse verius. Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q.

Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer.

Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Sed quid sentiat, non videtis. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Conclusum est enim contra Cyrenaicos satis acute, nihil ad Epicurum. Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D.

• Quis Aristidem non mortuum diligit?
• Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere?
• Nemo igitur esse beatus potest.
• Non semper, inquam;
• Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia.

Summus dolor plures dies manere non potest? Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Hic ambiguo ludimur. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Certe non potest. Nihil est enim, de quo aliter tu sentias atque ego, modo commutatis verbis ipsas res conferamus. Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M.

Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem.

Nihil illinc huc pervenit. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Non enim in ipsa sapientia positum est beatum esse, sed in iis rebus, quas sapientia comparat ad voluptatem. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Erat enim res aperta. Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat? Sint ista Graecorum;

Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Verum hoc idem saepe faciamus. Videsne quam sit magna dissensio? Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi; De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Ipse Epicurus fortasse redderet, ut Sextus Peducaeus, Sex. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua.

Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Ergo omni animali illud, quod appetiti positum est in eo, quod naturae est accommodatum. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat?

Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Optime, inquam.

Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur. Memini vero, inquam; Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quae similitudo in genere etiam humano apparet.

At, si voluptas esset bonum, desideraret.

Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Itaque in rebus minime obscuris non multus est apud eos disserendi labor. Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Bonum integritas corporis: misera debilitas. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere?

Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Mihi enim satis est, ipsis non satis. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius. Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret?

Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Tanti autem aderant vesicae et torminum morbi, ut nihil ad eorum magnitudinem posset accedere. Aufert enim sensus actionemque tollit omnem. Sed haec omittamus; Si enim ad populum me vocas, eum.

• Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum?
• Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget.
• Quid ergo hoc loco intellegit honestum?
• Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt.

Quare conare, quaeso. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Vide, ne etiam menses! nisi forte eum dicis, qui, simul atque arripuit, interficit. Hoc non est positum in nostra actione. Est, ut dicis, inquam. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti?

Bonum integritas corporis: misera debilitas. Quae sunt igitur communia vobis cum antiquis, iis sic utamur quasi concessis; Quid ergo hoc loco intellegit honestum? Tu autem, si tibi illa probabantur, cur non propriis verbis ea tenebas? Quod quidem iam fit etiam in Academia. Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Quod autem meum munus dicis non equidem recuso, sed te adiungo socium. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius.

Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria.

De vacuitate doloris eadem sententia erit. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Hoc non est positum in nostra actione.

• Quod cum ille dixisset et satis disputatum videretur, in oppidum ad Pomponium perreximus omnes.
• Sed potestne rerum maior esse dissensio?

Num quid tale Democritus? Et quod est munus, quod opus sapientiae? Sedulo, inquam, faciam. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Numquam facies. Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene.

A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Itaque in rebus minime obscuris non multus est apud eos disserendi labor. Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat. Collatio igitur ista te nihil iuvat. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Non potes, nisi retexueris illa. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter.

Rapior illuc, revocat autem Antiochus, nec est praeterea, quem audiamus. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Eaedem res maneant alio modo. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est;

Rapior illuc, revocat autem Antiochus, nec est praeterea, quem audiamus. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Sed quod proximum fuit non vidit. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Graece donan, Latine voluptatem vocant. Zenonis est, inquam, hoc Stoici.

• Ita prorsus, inquam;
• Inquit, dasne adolescenti veniam?
• Videmus in quodam volucrium genere non nulla indicia pietatis, cognitionem, memoriam, in multis etiam desideria videmus.
• Quamquam non negatis nos intellegere quid sit voluptas, sed quid ille dicat.
• Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est.
• Si alia sentit, inquam, alia loquitur, numquam intellegam quid sentiat;

Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur.

Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Non risu potius quam oratione eiciendum? Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest.

Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis.

Cui Tubuli nomen odio non est? Stuprata per vim Lucretia a regis filio testata civis se ipsa interemit. Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Sed ut iis bonis erigimur, quae expectamus, sic laetamur iis, quae recordamur.

• Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes.
• His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent.
• Ea, quae dialectici nunc tradunt et docent, nonne ab illis instituta sunt aut inventa sunt?
• Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae.
• Aperiendum est igitur, quid sit voluptas;
• Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

Hoc loco tenere se Triarius non potuit.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis. Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Pauca mutat vel plura sane; Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt.

Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Itaque his sapiens semper vacabit. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Frater et T. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Illa tamen simplicia, vestra versuta. Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico.

Isto modo, ne si avia quidem eius nata non esset.

Nescio quo modo praetervolavit oratio. Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse? Comprehensum, quod cognitum non habet? Proclivi currit oratio. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Praeterea sublata cognitione et scientia tollitur omnis ratio et vitae degendae et rerum gerendarum. Hi autem ponunt illi quidem prima naturae, sed ea seiungunt a finibus et a summa bonorum; Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Non enim solum Torquatus dixit quid sentiret, sed etiam cur. Iam in altera philosophiae parte.

Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn.

Hic nihil fuit, quod quaereremus.

Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Sin est etiam corpus, ista explanatio naturae nempe hoc effecerit, ut ea, quae ante explanationem tenebamus, relinquamus. Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Quae sequuntur igitur?

Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Hoc loco tenere se Triarius non potuit.

• Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda.
• Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere.
• Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus;

Itaque his sapiens semper vacabit. Summus dolor plures dies manere non potest? Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Nam nec vir bonus ac iustus haberi debet qui, ne malum habeat, abstinet se ab iniuria. Sed potestne rerum maior esse dissensio? Ratio quidem vestra sic cogit. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus?

Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Duo Reges: constructio interrete. Quid nunc honeste dicit? Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi?

Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. Cave putes quicquam esse verius. Sunt enim prima elementa naturae, quibus auctis vírtutis quasi germen efficitur. Tubulo putas dicere? Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis.

Quae sunt igitur communia vobis cum antiquis, iis sic utamur quasi concessis; At hoc in eo M. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Quam nemo umquam voluptatem appellavit, appellat; Velut ego nunc moveor. At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Non risu potius quam oratione eiciendum?

Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Quae ista amicitia est? Ac tamen, ne cui loco non videatur esse responsum, pauca etiam nunc dicam ad reliquam orationem tuam. Quid enim possumus hoc agere divinius? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers?

Moriatur, inquit.

Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Non est igitur voluptas bonum. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Quod totum contra est. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. At enim hic etiam dolore.

• Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris.
• Pugnant Stoici cum Peripateticis.

Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster?

Sapiens autem semper beatus est et est aliquando in dolore; Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis?

Quae cum essent dicta, discessimus. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Ut aliquid scire se gaudeant? Nihil illinc huc pervenit. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur?

Quid ad utilitatem tantae pecuniae?

Ratio quidem vestra sic cogit. Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Dici enim nihil potest verius. Tum Lucius: Mihi vero ista valde probata sunt, quod item fratri puto. Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn.

Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Tamen a proposito, inquam, aberramus. Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers?

• Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus.
• Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest.
• Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo;

Illud non continuo, ut aeque incontentae. Proclivi currit oratio. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Sed nonne merninisti licere mihi ista probare, quae sunt a te dicta? Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano.

Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio.

Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Summum a vobis bonum voluptas dicitur. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas?

Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus.

Ita credo. Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. Haec qui audierit, ut ridere non curet, discedet tamen nihilo firmior ad dolorem ferendum, quam venerat. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Nulla erit controversia. Cur post Tarentum ad Archytam?